Ο κοσμος...
Ο κόσμος αυτός, αλλάζει δέρμα. Προχωράμε ανάμεσα σε σκελετούς ανθρώπων και δεινοσαύρων, μέσα από ερήμους. Ο ήλιος βουλιάζει, τα βήματά μας κουρασμένα κι ο ορίζοντας μια απέραντη θάλασσα από ηλιοτρόπια. Τα παιδιά ανεβαίνουν με λερωμένες μπότες στους τοίχους, άλλα κοιτούν τη Δύση, άλλα την Ανατολή. Μέσα στις πέτρες, φυτρώνουν μούρα και φράουλες. Στον αέρα χορεύουν κυκλάμινα, φασκόμηλο κι ανεμώνες. Τα φίδια σέρνονται στην καυτή άσφαλτο κι αφήνουν το παλιό τους δέρμα να χαθεί στην σκιά των πεύκων. Το φίδι που θα εξαφανίσει το είδος μας κοιμάται εκεί. Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν δειλά απ' τον συννεφιασμένο ουρανό. Ύστερα γίνονται πιο παχιές, σκάνε στα παρμπριζ των αυτοκινήτων σαν σπασμένα γυαλιά κι ύστερα δεν είναι πια δειλές, είναι άγριο κύμα, καταιγίδα, λυσσασμένος αέρας. Καταπίνει την εναπομείνασα φύση ένας θλιμμένος, τσιμεντένιος ωκεανός. Θα πάρει καιρό ν' αλλάξει το δέρμα του αυτός ο κόσμος. Το κάνει πατώντας στις μύτες των ποδιών, ανάβοντας απλώς τη λάμπα σ' ένα άδειο ...