It's a troubled mind

  Αν μου ζητούσαν να γράψω ποια είναι η μεγαλύτερη ανησυχία μου αυτή τη στιγμή, ή αυτή τη περίοδο, θα τους έλεγα πως δεν ανησυχώ. Όχι γιατί δεν έχω ανησυχίες, ούτε επειδή πιστεύω πως οτιδήποτε γίνεται είναι μοιραίο κι αναπόφευκτο.  Τίποτα απ' τα δύο δεν ισχύει.  Είναι γιατί δεν βρίσκω τίποτα βαθύ ή αξιόλογο στην έννοια της ανησυχίας. Μόνο μικρότητα.  Μπορείς να επιλέξεις να είσαι αυτός/η που ανησυχεί, σαφώς και κατανοώ ότι είναι ανθρώπινο, φυσιολογικό και σε κάθε περίπτωση, μια ένδειξη ευφυίας. Αυτό γιατί κι η ανησυχία, είναι σημάδι προόδου στον άνθρωπο. Πόσοι πριν αφήσουν το στίγμα τους πάνω στον κόσμο δεν πέρασαν μέσα απ' το σκοτάδι του φόβου και της αμφιβολίας για τον εαυτό? Ωστόσο, δεν είναι για όλους τους ανθρώπους σημαντικό να αφήσουν πίσω τους κάτι για να τους θυμούνται. Δεν θέλουν όλοι να γίνουν φως.  Κάποιοι, θέλουν να ξεχαστούν, νιώθουν άνετα στα μέρη όπου κυριαρχεί η σιωπή, καμιά φορά και το σκοτάδι, είναι συμφιλιωμένοι προ πολλού με την ιδέα του θανά...

Ο κόσμος αυτός, αλλάζει δέρμα.  Προχωράμε ανάμεσα σε σκελετούς ανθρώπων και δεινοσαύρων, μέσα από ερήμους. Ο ήλιος βουλιάζει, τα βήματά μας κουρασμένα κι ο ορίζοντας μια απέραντη θάλασσα από ηλιοτρόπια. Τα παιδιά ανεβαίνουν με λερωμένες μπότες στους τοίχους, άλλα κοιτούν τη Δύση, άλλα την Ανατολή. Μέσα στις πέτρες, φυτρώνουν μούρα και φράουλες. Στον αέρα χορεύουν κυκλάμινα, φασκόμηλο κι ανεμώνες. Τα φίδια σέρνονται στην καυτή άσφαλτο κι αφήνουν το παλιό τους δέρμα να χαθεί στην σκιά των πεύκων. Το φίδι που θα εξαφανίσει το είδος μας κοιμάται εκεί.  Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν δειλά απ' τον συννεφιασμένο ουρανό. Ύστερα γίνονται πιο παχιές, σκάνε στα παρμπριζ των αυτοκινήτων σαν σπασμένα γυαλιά κι ύστερα δεν είναι πια δειλές, είναι άγριο κύμα, καταιγίδα, λυσσασμένος αέρας. Καταπίνει την εναπομείνασα φύση ένας θλιμμένος, τσιμεντένιος ωκεανός.  Θα πάρει καιρό ν' αλλάξει το δέρμα του αυτός ο κόσμος. Το κάνει πατώντας στις μύτες των ποδιών, ανάβοντας απλώς τη λάμπα σ' ένα άδειο ...

Κάποιες γυναίκες, πριν πετάξουν είπαν «εγώ μόνο να κλαίω έχω όρεξη», κι άλλες που είπαν «το 98% του χρόνου δεν ξέρω τι κάνω εδώ πέρα» κι ύστερα πέταξαν. Χωρίς στρωμένο από κοκαΐνη πεπρωμένο, χωρίς επιθυμία της ανάγκης, χωρίς ανάγκη για την επιθυμία.  Κάπως έτσι το έγραψε ο Νίτσε.  Άλλωστε για πολλές ήταν κι αργά.  Ήταν που δεν ήξεραν οι ίδιες ποια ήταν η θέση τους στον κόσμο και, δεν μιλούσαν ποτέ για νοσταλγία. Δεν μιλούσαν για παγίδες, δεν έλεγαν «αποτύχαμε» αλλά «είμαστε εδώ» κι έδεναν στη μέση τους βεγγαλικά κι άλλα εκρηκτικά. Κοίτα κι εμάς, που τόσες σκανδάλες πατήσαμε και, δεν εντασσόμαστε στους νικητές, ή σ' αυτούς που εκπλήρωσαν ένα σκοπό.  Μακάρι να ήμουν ο άντρας που επιθυμούν, αλλά δεν εμφανίζεται κι ας είμαι στο σπίτι σώα, ασφαλής κι ας μην είμαι ο έρωτας που σώζει, ή αυτή η κούρσα που κατάφερε να 'ρθει παρά την καταρρακτώδη βροχή.  Λένε πως είναι πιο δύσκολο να σώσεις ένα άλογο που δεν τρέχει σ' ευθεία πορεία. Έτσι κι αυτές οι γυναίκες που αιωρήθηκα...

  Κλικ για μεγεθυνση κειμενου

  Κλικ για μεγεθυνση κειμενου

Click για μεγεθυνση κειμενου