It's a troubled mind ...

Ονειρεύτηκα πως ήμουν αεροπλάνο. Κοίταξα προς τα κάτω τη γη κι είδα ένα ακρωτηριασμένο χέρι με ανοιχτή την παλάμη προς τον ουρανό. Στα ακουστικά μου έπαιζε Buckethead κι ύστερα ξαφνικά, σκοτείνιασε. Αναρωτήθηκα που πήγε το υπόλοιπο σώμα, τι φορούσε, αν ζεσταινόταν ή αν κρύωνε και για κάποιο παράξενο λόγο, αν του/της άρεσαν σαν αξεσουάρ οι ζώνες. Ωραία θα ήταν, να 'μουν αεροπλάνο. Να μη με νοιάζει και να μην καταλαβαίνω, όχι όπως στο όνειρο που όλα τα μικρά πράγματα φαίνεται να μ' ενδιαφέρουν. Αλλά τότε, δεν θα 'μουν ευλύγιστη. Δεν θα λύγιζα στον άερα όπως τα λεπτά δεντράκια εκεί κάτω. Θα έσπαγα. Όχι με το παραμικρό, αλλά... θα έσπαγα. Ίσως τότε εκείνο το ακρωτηριασμένο χέρι να μου ανήκε. Ίσως ο λόγος που είχε ανοιχτή την παλάμη προς τον ουρανό να ήταν για να μου πει ακριβώς αυτό. Μια μικρή αλλά σημαντική προειδοποίηση: μην αντιστέκεσαι σ' αυτό που είναι να 'ρθει. Απλά άστο να 'ρθει. Έτσι λοιπόν, από εκεί που ήξερα πως ονειρευόμουν, ένιωσα όλα τα μέσα μου ανάγλυφ...

Ο κόσμος αυτός, αλλάζει δέρμα.  Προχωράμε ανάμεσα σε σκελετούς ανθρώπων και δεινοσαύρων, μέσα από ερήμους. Ο ήλιος βουλιάζει, τα βήματά μας κουρασμένα κι ο ορίζοντας μια απέραντη θάλασσα από ηλιοτρόπια. Τα παιδιά ανεβαίνουν με λερωμένες μπότες στους τοίχους, άλλα κοιτούν τη Δύση, άλλα την Ανατολή. Μέσα στις πέτρες, φυτρώνουν μούρα και φράουλες. Στον αέρα χορεύουν κυκλάμινα, φασκόμηλο κι ανεμώνες. Τα φίδια σέρνονται στην καυτή άσφαλτο κι αφήνουν το παλιό τους δέρμα να χαθεί στην σκιά των πεύκων. Το φίδι που θα εξαφανίσει το είδος μας κοιμάται εκεί.  Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν δειλά απ' τον συννεφιασμένο ουρανό. Ύστερα γίνονται πιο παχιές, σκάνε στα παρμπριζ των αυτοκινήτων σαν σπασμένα γυαλιά κι ύστερα δεν είναι πια δειλές, είναι άγριο κύμα, καταιγίδα, λυσσασμένος αέρας. Καταπίνει την εναπομείνασα φύση ένας θλιμμένος, τσιμεντένιος ωκεανός.  Θα πάρει καιρό ν' αλλάξει το δέρμα του αυτός ο κόσμος. Το κάνει πατώντας στις μύτες των ποδιών, ανάβοντας απλώς τη λάμπα σ' ένα άδειο ...

Κάποιες γυναίκες, πριν πετάξουν είπαν «εγώ μόνο να κλαίω έχω όρεξη», κι άλλες που είπαν «το 98% του χρόνου δεν ξέρω τι κάνω εδώ πέρα» κι ύστερα πέταξαν. Χωρίς στρωμένο από κοκαΐνη πεπρωμένο, χωρίς επιθυμία της ανάγκης, χωρίς ανάγκη για την επιθυμία.  Κάπως έτσι το έγραψε ο Νίτσε.  Άλλωστε για πολλές ήταν κι αργά.  Ήταν που δεν ήξεραν οι ίδιες ποια ήταν η θέση τους στον κόσμο και, δεν μιλούσαν ποτέ για νοσταλγία. Δεν μιλούσαν για παγίδες, δεν έλεγαν «αποτύχαμε» αλλά «είμαστε εδώ» κι έδεναν στη μέση τους βεγγαλικά κι άλλα εκρηκτικά. Κοίτα κι εμάς, που τόσες σκανδάλες πατήσαμε και, δεν εντασσόμαστε στους νικητές, ή σ' αυτούς που εκπλήρωσαν ένα σκοπό.  Μακάρι να ήμουν ο άντρας που επιθυμούν, αλλά δεν εμφανίζεται κι ας είμαι στο σπίτι σώα, ασφαλής κι ας μην είμαι ο έρωτας που σώζει, ή αυτή η κούρσα που κατάφερε να 'ρθει παρά την καταρρακτώδη βροχή.  Λένε πως είναι πιο δύσκολο να σώσεις ένα άλογο που δεν τρέχει σ' ευθεία πορεία. Έτσι κι αυτές οι γυναίκες που αιωρήθηκα...

  Κλικ για μεγεθυνση κειμενου

  Κλικ για μεγεθυνση κειμενου

Click για μεγεθυνση κειμενου