Ανάγλυφα όνειρα

Ονειρεύτηκα πως ήμουν αεροπλάνο. Κοίταξα προς τα κάτω τη γη κι είδα ένα ακρωτηριασμένο χέρι με ανοιχτή την παλάμη προς τον ουρανό. Στα ακουστικά μου έπαιζε Buckethead κι ύστερα ξαφνικά, σκοτείνιασε. Αναρωτήθηκα που πήγε το υπόλοιπο σώμα, τι φορούσε, αν ζεσταινόταν ή αν κρύωνε και για κάποιο παράξενο λόγο, αν του/της άρεσαν σαν αξεσουάρ οι ζώνες. Ωραία θα ήταν, να 'μουν αεροπλάνο. Να μη με νοιάζει και να μην καταλαβαίνω, όχι όπως στο όνειρο που όλα τα μικρά πράγματα φαίνεται να μ' ενδιαφέρουν. Αλλά τότε, δεν θα 'μουν ευλύγιστη. Δεν θα λύγιζα στον άερα όπως τα λεπτά δεντράκια εκεί κάτω. Θα έσπαγα. Όχι με το παραμικρό, αλλά... θα έσπαγα. Ίσως τότε εκείνο το ακρωτηριασμένο χέρι να μου ανήκε. Ίσως ο λόγος που είχε ανοιχτή την παλάμη προς τον ουρανό να ήταν για να μου πει ακριβώς αυτό. Μια μικρή αλλά σημαντική προειδοποίηση: μην αντιστέκεσαι σ' αυτό που είναι να 'ρθει. Απλά άστο να 'ρθει. Έτσι λοιπόν, από εκεί που ήξερα πως ονειρευόμουν, ένιωσα όλα τα μέσα μου ανάγλυφα. Όλα όσα κρατούσα μέσα μου αναγκάστηκαν να σηκωθούν και να με σηκώσουν. Έτσι ξύπνησα...