Πρώτα απ' όλα, η αγορά και η κοινωνία δεν ανταμείβουν πάντα δίκαια την προσπάθεια. Έπειτα, υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν εξίσου σκληρά με άλλους όμως έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Τέλος και κυριότερο, παίζουν ρόλο κι άλλοι παράγοντες, όπως οι ευκαιρίες, το περιβάλλον, οι γνωριμίες και η τύχη.
Το να εργάζεται κάποιος σκληρά, γίνεται πρόβλημα όταν παύει να είναι εργαλείο και γίνεται αυτοσκοπός. Το πιο κοινό παράδειγμα που μπορώ να σκεφτώ είναι το λεγόμενο "burnout" δηλαδή όταν η συνεχής ένταση της εργασίας, χωρίς επαρκή ξεκούραση οδηγεί σε εξουθένωση. Πόσοι δεν έχουν υποφέρει από αυτό κι εξακολουθούν να υποφέρουν μέχρι και σήμερα; Όταν η απόδοση μειώνεται λόγω αυτών κι επηρεάζει όχι μόνο την απόδοση αλλά και τη συγκέντρωση και τελικά την υγεία, πώς είναι δυνατόν η δουλειά να παράγει περισσότερα από όσα κοστίζει; Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να μας προβληματίζει.
Ύστερα, οι περισσότερες δουλειές σήμερα αγνοούν πλήρως τα όρια και τις προτεραιότητες των εργαζομένων. Είναι γεγονός άλλωστε πως η υπερβολική αφοσίωση σε έναν και μόνο στόχο μπορεί να καταστρέψει άλλους τομείς στην ζωή ενός ατόμου (την υγεία του, τις σχέσεις του κ.ο.κ.). Υπάρχει κανείς που βλέπει θετικά αποτελέσματα από κάτι τέτοιο; Όχι. Πάμε παρακάτω.
Πολλοί άνθρωποι, μέσα από την εργασία τους αποκτούν μία ψευδαίσθηση ελέγχου. Δηλαδή υιοθετούν το σκεπτικό ότι "αν προσπαθήσω αρκετά, όλα θα εξαρτώνται από εμένα", το οποίο θα έστεκε εάν δεν υπήρχαν εξωτερικοί παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπ' όψη. Μερικοί από αυτούς είναι: τύχη, ή συγκυρίες. Πώς να μην οδηγήσει τελικά στην απογοήτευση; Είναι άλλωστε γνωστό πως αυτό κάνουν οι ψευδαισθήσεις.
Ουκ ολίγες φορές επίσης ακούμε για εργαζόμενους οι οποίοι έχουν καταφύγει στην δουλειά τους για να αποφύγουν δύσκολες αποφάσεις, ρίσκα, ή προσωπικά ζητήματα. Η εργασία, γίνεται τρόπος αποφυγής, αντί εργαλείο που χρησιμοποιείται για τη βελτίωση της ζωής. Μόνο στον δικό μου περίγυρο, γνωρίζω τουλάχιστον δέκα τέτοιους ανθρώπους. Αν ο κάθε ένας από μας γνωρίζει άλλους δέκα, πόσοι είναι τελικά αυτοί που το βλέπουν έτσι;
Τέλος, ένα ακόμα πρόβλημα που προκύπτει είναι το ότι η δουλειά χρησιμοποιείται μηχανικά, χωρίς σκέψη ή ισορροπία. Δηλαδή όταν δεν υπάρχει ανατροφοδότηση και προσαρμογή, τι περιμένεις; Αν δεν σταματάς να αξιολογείς τι δουλεύει και τί όχι, η σκληρή δουλειά γίνεται επανάληψη χωρίς εξέλιξη.
Τι μπορεί λοιπόν να εγγυηθεί η σκληρή δουλειά;
Η γνώμη μου, είναι πως δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα στο «φαίνεσθε» αλλά αρκετά στο «ποιος είμαι». Τι εννοώ:
Πρώτα απ' όλα, με την σκληρή δουλειά, κάποιος μπορεί να βελτιώσει τις δεξιότητές του. Σχεδόν πάντα γινόμαστε καλύτεροι σε αυτό που κάνουμε μέσα από την συνεχή προσπάθεια. Κάποιοι βλέπουν την πρόοδο σαν το πιο αξιόπιστο κέρδος. Ωστόσο αυτοί οι κάποιοι δεν θα πρέπει να ζουν στην Ελλάδα του 2026 με νοίκι 700€ και μισθό 900€. Μαθηματικά δεν βγαίνει, αλλά αν θέλει κανείς να δει το καλό σε μία κακή κατάσταση, θα το δει ο κόσμος να χαλάσει.
Χτίζει σίγουρα πειθαρχία και αντοχή. Μαθαίνεις να επιμένεις, να διαχειρίζεσαι δυσκολίες και να λειτουργείς, ακόμα και χωρίς άμεση ανταμοιβή.
Επίσης με αργό μεν, σταθερό δε τρόπο αυξάνει τις πιθανότητες ενός ατόμου να πετύχει στη ζωή. Δεν τις εξασφαλίζει, αλλά τις αυξάνει. Είναι σαν να είναι κάποιος άσχετος με τα επιτραπέζια και να μπαίνει σε μία παρέα που παίζει καθημερινά. Σε "βάζουν" στο παιχνίδι σιγά-σιγά.
Κάτι ακόμα, είναι πως κανείς αποκτά μια καθαρή εικόνα της πραγματικότητας. Όσοι άνθρωποι έχουν κοπιάσει στη ζωή πολύ κι έχουν και λίγο μυαλό, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι δουλεύει και τι όχι, ποια είναι τα όριά τους και πού χρειάζεται -αν χρειάζεται- αλλαγή στρατηγικής.
Τελειώνοντας αυτό το μακροσκελές κείμενο, θα ήθελα να πω το εξής:
Η σκληρή δουλειά, δεν εγγυάται το αποτέλεσμα, δεν εγγυάται τίποτα πραγματικά, αλλά αν υπάρξει αποτέλεσμα, δεν θα είναι τυχαίο από την πλευρά του ανθρώπου που τα βάζει κάτω με πείσμα και αρχίζει από το μηδέν να χτίζει πορεία προς όποια κατεύθυνση ονειρεύεται.
Ακόμα κι αν δεν υπάρξει τίποτα, ο άνθρωπος που μόχθησε και προσπάθησε, δεν θα μείνει ο ίδιος.
No comments:
Post a Comment