Η Πιο Στενή Του Φυλακή

Όταν νιώθεις μέσα σου κάτι να καίγεται, δώστου ένα όνομα. Έπειτα γράψ' το κάπου. Πες τι μορφή έχει. Πες τι κάνει. Πες πώς σε επηρεάζει. Μην το αφήνεις χωρίς όνομα, χωρίς όψη, χωρίς ελατώματα. Αυτό, έχει δημιουργήσει κάτι μέσα σου. Δημιούργησε κι εσύ κάτι που μπορεί να το νικήσει, αν είναι κακό. Μα ακόμα κι αν δεν είναι, άκουσε τη φωνή του. Αφουγκράσου την αύρα του. Πού ξέρεις; μπορεί να σου βγει σε καλό. 

Ο μάγος που ζει μέσα μου έχει τρελαθεί. Βάζει φωτιά σε καρέκλες, τραπέζια, το σπίτι μου και τους γάτους. Κόβει τα κατάλευκα μούσια του και γελάει. Σφίγγει τη γροθιά του και χτυπάει τους καθρέφτες. Κόβεται και γλείφει το αίμα σαν να γλείφει παγωτό. Λέει πως τον φυλάκισα. Λέει πως θυμάται την ζωή του χωρίς εμένα. Πρέπει να πεθάνω, λέει για να ζήσει αυτός. Καλεί τον διάολο να 'ρθει στον ύπνο μου να μην μ' αφήσει να ξεκουραστώ. Κλαίει για μια γαλάζια νεράιδα που του έχει κλέψει τα τσιγάρα. Αν του προσφέρω εγώ, δεν δέχεται. Μου σπρώχνει βίαια το χέρι και η φλέβα στο μέτωπό του τρέμει. Τα νύχια του μακριά σαν πάνθηρα. Μέσα στα μάτια του χορεύουν κίτρινες σπίθες. Είναι θέμα χρόνου να με ανατινάξει. 

Σαν παιδί στρεφόμουν στον μάγο για βοήθεια. Αναζητούσα την επαφή μαζί του. Το σώμα μου έγερνε πάνω στο δικό του για ασφάλεια. Ζητούσα την προσοχή του, τη ζεστασιά του, τη μυρωδιά των μεταξένιων μαλλιών του. Ήμουν ένα μεγάλο παιδί, αλλά ο μάγος ήταν απλά ένα παιδί. Απαιτούσα πολλά από αυτόν. Δεν με παρηγορούσε άλλο όταν έκλαιγα. Δεν με καθησύχαζε όταν τρόμαζα από τους εφιάλτες. Έγινε επικίνδυνος κι εγώ, από καταφύγιό του, έγινα η πιο στενή του φυλακή.

Τώρα πρέπει να βρω έναν τρόπο να πλησιάσω. Να δέσω τα χέρια μου γύρω απ' το ασθενικό του σώμα και να γίνω ολόκληρη μία αγκαλιά. Μα για να γίνει αυτό, πρέπει να κάνω χώρο στην καρδιά μου για μια λεπίδα που φλέγεται.