Αν μου ζητούσαν...

 

Αν μου ζητούσαν να γράψω ποια είναι η μεγαλύτερη ανησυχία μου αυτή τη στιγμή, ή αυτή τη περίοδο, θα τους έλεγα πως δεν ανησυχώ. Όχι γιατί δεν έχω ανησυχίες, ούτε επειδή πιστεύω πως οτιδήποτε γίνεται είναι μοιραίο κι αναπόφευκτο. 

Τίποτα απ' τα δύο δεν ισχύει. 

Είναι γιατί δεν βρίσκω τίποτα βαθύ ή αξιόλογο στην έννοια της ανησυχίας. Μόνο μικρότητα. 

Μπορείς να επιλέξεις να είσαι αυτός/η που ανησυχεί, σαφώς και κατανοώ ότι είναι ανθρώπινο, φυσιολογικό και σε κάθε περίπτωση, μια ένδειξη ευφυίας. Αυτό γιατί κι η ανησυχία, είναι σημάδι προόδου στον άνθρωπο. Πόσοι πριν αφήσουν το στίγμα τους πάνω στον κόσμο δεν πέρασαν μέσα απ' το σκοτάδι του φόβου και της αμφιβολίας για τον εαυτό? Ωστόσο, δεν είναι για όλους τους ανθρώπους σημαντικό να αφήσουν πίσω τους κάτι για να τους θυμούνται. Δεν θέλουν όλοι να γίνουν φως. 

Κάποιοι, θέλουν να ξεχαστούν, νιώθουν άνετα στα μέρη όπου κυριαρχεί η σιωπή, καμιά φορά και το σκοτάδι, είναι συμφιλιωμένοι προ πολλού με την ιδέα του θανάτου και του τέλους και δεν προσμένουν επανάσταση, δικαιοσύνη ή αλλαγή. Φανταστείτε τους σαν φυλλοβόλα δέντρα με βαθιές, πολύ βαθιές ρίζες, με πυκνές φυλλωσιές, μα άλλοτε γυμνά. Στέκουν στο ίδιο σημείο για αιώνες, δεν πάνε πουθενά. Τα κρατάνε οι ρίζες. Τα λυγίζει ο αέρας. Τα σπάει η παγωνιά. Αν μια πυρκαγιά τα κάψει, δεν φωνάζουν, ούτε καίγονται μόνα τους ποτέ. Θα πάρουν κι άλλα μαζί τους, θα καταστραφούν και την ίδια στιγμή θα καταστρέψουν. Άθελά τους, φυσικά. 

Ύστερα, αν γλιτώσει κατά τύχη κανένας σπόρος, σ' έδαφος υγρό θα φυτρώσει και πάλι, όμως χωρίς βιασύνη, ή ανησυχία για το τι θα απογίνει. Απλώς θα ξεκινήσει να υπάρχει χωρίς να καταλαβαίνει πώς ή γιατί και θα πάψει να υπάρχει μια μέρα πάλι κατά τον ίδιο τρόπο. 

Ποιο δέντρο, ή φυτό που φύτρωσε στη γη είδατε ποτέ ν' ανησυχεί για το τι θ' απογίνει μετά?

Μόνο οι άνθρωποι το κάνουμε αυτό, καθισμένοι στη σκιά τους, ή πάνω στα κλαδιά τους, με ήλιο, με βροχή, κλαίγοντας ή γελώντας, αναλογιζόμαστε πάντα «και αν..?». Μα το δέντρο δεν αναλογίζεται τίποτα απ' αυτά. Το δέντρο βρίσκεται εκεί, μέχρι μια μέρα να μην βρίσκεται πια. 

Τότε οι άνθρωποι καταλαβαίνουν, πως η ανησυχία τους, ήταν το μικρότερο πράγμα που υπήρχε. Ένας κόκκος άμμου στην έρημο, ένα ξερό φύλλο στον αέρα, μια σταγόνα στα άγρια κύματα. 

Το μεγάλο, που έβγαλε ρίζες μέσα τους, ήταν εκείνες οι στιγμές, παρέα με το δέντρο.