μαμα

Η μαμά μου, έχει ένα απίστευτο ταλέντο. Ζωγραφίζει τόσο όμορφα και πέρα απ' αυτό, είναι ένα απίστευτο πλάσμα με ψυχή μικρού παιδιού και καρδιά αδέσποτου σκύλου... αλλά πιστεύει τόσο λίγο στον εαυτό της... Αυτό, εμένα με διαλύει. Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Γενικά ρε παιδί μου, όταν ενδιαφέρεσαι κι αγαπάς έναν άνθρωπο, τα πράγματα είναι δύσκολα. Θα έπρεπε να είναι εύκολα, αλλά δεν είναι γιατί θέλεις πάντα αυτός ο άνθρωπος να τα πηγαίνει καλά, να είναι χαρούμενος, να είναι τυχερός, να 'χει υγεία, να τον αγαπάνε κι οι άλλοι και φυσικά ξέρεις ότι δεν θα γίνει έτσι γιατί η ζωή δεν είναι έτσι. Οπότε που και που, περνάω κάτι φάσεις που στενοχωριέμαι με τη σκέψη ότι μπορεί και να κακοπερνάει, αλλά έχω καταλάβει πως δυστυχώς δεν είμαι εγώ αυτή που μπορεί να το αλλάξει. Όσο κι αν το θέλω. Πολλοί άνθρωποι είναι έτσι κι εγώ είμαι έτσι, αν και πλέον δεν στενοχωριέμαι τόσο πολύ. Ούτε πιστεύω πως δεν αξίζω. Πάντα το πιο δύσκολο κομμάτι, είναι να διατηρείς τις ισορροπίες. Αλλά δεν ξέρω. Ίσως πια να μην γίνεται. Αν δεν ψάξεις μόνος σου πώς να νιώσεις καλά, υπάρχει άραγε άλλος τρόπος να το πετύχεις; Καλά.. δεν βοηθάει και που τα γράφω. Απλώς ήθελα να τα πω. Έστω και εδώ, έστω και μ' αυτές τις λίγες μικρές λέξεις, να πω ότι πιστεύω σε εσένα μαμά..

κάτι που έπρεπε...

Έχω παρατηρήσει, ότι όταν πονάς ο χρόνος κυλάει κάπως διαφορετικά. Είναι όπως όταν περνάς καλά και ο χρόνος φεύγει τόσο γρήγορα που λες: μα πότε; πώς; Είναι αυτό, αλλά αντίστροφα. Γίνονται πολλά, φεύγουν άνθρωποι που μαζί τους φανταζόσουν και ονειρευόσουν την ζωή σου, να γερνάτε παρέα, να κουβεντιάζετε, να τρωγοπίνετε και γενικά, όλα μαζί. Και ξυπνάς μια μέρα και δε πονάς τόσο πολύ, δεν κλαις συνέχεια, δεν κλαις για αυτό, αλλά μελαγχολείς ακόμα. Κι άλλη μέρα, κι άλλη, κι άλλη. Αμέτρητες μέρες κι ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει ενώ εσύ εύχεσαι να κυλούσε πιο γρήγορα. Να πέρναγαν όλα γρήγορα, να μην ένιωθες πόσο πολύ σε ακουμπάει το κάθε λεπτό. Αλλά δεν είναι έτσι. Όταν πονάς, ο χρόνος γίνεται εχθρός και για να τον νικήσεις, μπορείς να κάνεις μόνο ένα πράγμα που μοιάζει απλό κι εύκολο αλλά δεν είναι. Κι αυτό είναι να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να σε ξαναφτιάξεις από την αρχή. Σαν να έφτιαχνες ένα παζλ. Όσο μεγαλώνεις και μαζεύεις στενοχώριες, βάσανα και πληγές, το παζλ δυσκολεύει. Έτσι είναι και τώρα. Οι τελευταίοι μήνες δηλαδή. Μαζεύω τα κομμάτια μου και με ξαναφτιάχνω. Ένα σας λέω μόνο: θα τα καταφέρω... Ξέρω ότι θα τα καταφέρω γιατί έχω περάσει από κύματα που έπρεπε να μ' έχουν εξαφανίσει αλλά εγώ τα δάμασα. Ίσως να 'ναι πολύ αλαζονικό να το πω έτσι γιατί μοιάζει σαν κάτι που κάνει ο καθένας με λίγη παραπάνω θέληση, αλλά να σας πω κάτι; Δεν το κάνει ο καθένας. Και τελικά ναι, είμαι περήφανη για όσα έχω αντέξει.. 

Άσε μας κουκλίτσα μου

Σκέφτομαι να "κρύψω" κάποια από τα γραπτά μου, γιατί βλέπω ότι δεν υπάρχει καμία συνοχή ως προς το περιεχόμενο. 

Σκέφτομαι ότι γράφω κυρίως ημερολόγιο. Δηλαδή σκέψεις κι απόψεις ανοιχτά και συνήθως προς συζήτηση. Ίσως λοιπόν να το έκανα έτσι και να αρχειοθετούσα τα υπόλοιπα. 

Σκέφτομαι ότι έτσι κι αλλιώς, αυτές οι σκέψεις μου δεν είναι τίποτα σημαντικό οπότε δεν έχει και πολύ νόημα η ανάλυση. 

Σκέφτομαι ότι κάνει πάρα πολλή ζέστη για να ανησυχώ για οτιδήποτε.

Σκέφτομαι και γράφω βλακείες που ύστερα διαβάζω και ρωτάω: πώς γίνεται να ήσουν τόσο βλάκας;

Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα. Θέλω απλά να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να εκφραστεί σε όποια ηλικία αισθάνεται ότι ανήκει. 

Στο κάτω-κάτω τι με νοιάζει το μετά; 

Δεν με νοιάζει!

Ό,τι θέλω θα κάνω!

Α.

Γνώμη μου

Όχι άλλη ζέστη κι όχι άλλο καλοκαίρι, χόρτασα κι έχω χορτάσει για τα επόμενα 3-5 χρόνια! Τα vibes μπορείς να τα βρεις και τον χειμώνα, δεν φταίω εγώ που δεν είστε αρκετά γενναίοι ώστε να μπείτε στη θάλασσα όταν κάνει κρύο έξω. ΦΛΩΡΟΙ!

Αμέτρητες Τελείες

Έχετε ακούσει για μία χελώνα που ζει στο διάστημα; Είναι κάτι σαν Θεός.

Πάνω στην ράχη της, ένας ολόκληρος κόσμος. 

Καταρράκτες, πυκνά δάση, χιονισμένες κορυφές, ηφαίστεια που κοιμούνται, άλλα που ξυπνούν, μαγεία, άνθρωποι και άλλα ζώα.

Δεν υπάρχει τέλος στον κόσμο. Μόνο αμέτρητες τελείες.

Υπάρχουν άπειροι μικροί και μεγάλοι θεοί. Άλλοι είναι χελώνες στο διάστημα, άλλοι αρκούδες, άλλοι καρχαρίες. Μα κανένας θεός δεν είναι άνθρωπος.

Οι άνθρωποι έχουν κάτι άλλο, που δεν έχει κανένας θεός. Έχουν τη μαγεία. Μ' αυτήν μπορούν να κάνουν τα απίστευτα. Μ' αυτήν ανακαλύπτουν τον θεό. 

Σήμερα έζησα πάνω στη ράχη της χελώνας.

Μου αρέσει εδώ. Δεν θα επιστρέψω. Μπορείτε να πείτε τα αντίο σας τώρα.