Η μαμά μου, έχει ένα απίστευτο ταλέντο. Ζωγραφίζει τόσο όμορφα και πέρα απ' αυτό, είναι ένα απίστευτο πλάσμα με ψυχή μικρού παιδιού και καρδιά αδέσποτου σκύλου... αλλά πιστεύει τόσο λίγο στον εαυτό της... Αυτό, εμένα με διαλύει. Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Γενικά ρε παιδί μου, όταν ενδιαφέρεσαι κι αγαπάς έναν άνθρωπο, τα πράγματα είναι δύσκολα. Θα έπρεπε να είναι εύκολα, αλλά δεν είναι γιατί θέλεις πάντα αυτός ο άνθρωπος να τα πηγαίνει καλά, να είναι χαρούμενος, να είναι τυχερός, να 'χει υγεία, να τον αγαπάνε κι οι άλλοι και φυσικά ξέρεις ότι δεν θα γίνει έτσι γιατί η ζωή δεν είναι έτσι. Οπότε που και που, περνάω κάτι φάσεις που στενοχωριέμαι με τη σκέψη ότι μπορεί και να κακοπερνάει, αλλά έχω καταλάβει πως δυστυχώς δεν είμαι εγώ αυτή που μπορεί να το αλλάξει. Όσο κι αν το θέλω. Πολλοί άνθρωποι είναι έτσι κι εγώ είμαι έτσι, αν και πλέον δεν στενοχωριέμαι τόσο πολύ. Ούτε πιστεύω πως δεν αξίζω. Πάντα το πιο δύσκολο κομμάτι, είναι να διατηρείς τις ισορροπίες. Αλλά δεν ξέρω. Ίσως πια να μην γίνεται. Αν δεν ψάξεις μόνος σου πώς να νιώσεις καλά, υπάρχει άραγε άλλος τρόπος να το πετύχεις; Καλά.. δεν βοηθάει και που τα γράφω. Απλώς ήθελα να τα πω. Έστω και εδώ, έστω και μ' αυτές τις λίγες μικρές λέξεις, να πω ότι πιστεύω σε εσένα μαμά..
No comments:
Post a Comment