κάτι που έπρεπε...

Έχω παρατηρήσει, ότι όταν πονάς ο χρόνος κυλάει κάπως διαφορετικά. Είναι όπως όταν περνάς καλά και ο χρόνος φεύγει τόσο γρήγορα που λες: μα πότε; πώς; Είναι αυτό, αλλά αντίστροφα. Γίνονται πολλά, φεύγουν άνθρωποι που μαζί τους φανταζόσουν και ονειρευόσουν την ζωή σου, να γερνάτε παρέα, να κουβεντιάζετε, να τρωγοπίνετε και γενικά, όλα μαζί. Και ξυπνάς μια μέρα και δε πονάς τόσο πολύ, δεν κλαις συνέχεια, δεν κλαις για αυτό, αλλά μελαγχολείς ακόμα. Κι άλλη μέρα, κι άλλη, κι άλλη. Αμέτρητες μέρες κι ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει ενώ εσύ εύχεσαι να κυλούσε πιο γρήγορα. Να πέρναγαν όλα γρήγορα, να μην ένιωθες πόσο πολύ σε ακουμπάει το κάθε λεπτό. Αλλά δεν είναι έτσι. Όταν πονάς, ο χρόνος γίνεται εχθρός και για να τον νικήσεις, μπορείς να κάνεις μόνο ένα πράγμα που μοιάζει απλό κι εύκολο αλλά δεν είναι. Κι αυτό είναι να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να σε ξαναφτιάξεις από την αρχή. Σαν να έφτιαχνες ένα παζλ. Όσο μεγαλώνεις και μαζεύεις στενοχώριες, βάσανα και πληγές, το παζλ δυσκολεύει. Έτσι είναι και τώρα. Οι τελευταίοι μήνες δηλαδή. Μαζεύω τα κομμάτια μου και με ξαναφτιάχνω. Ένα σας λέω μόνο: θα τα καταφέρω... Ξέρω ότι θα τα καταφέρω γιατί έχω περάσει από κύματα που έπρεπε να μ' έχουν εξαφανίσει αλλά εγώ τα δάμασα. Ίσως να 'ναι πολύ αλαζονικό να το πω έτσι γιατί μοιάζει σαν κάτι που κάνει ο καθένας με λίγη παραπάνω θέληση, αλλά να σας πω κάτι; Δεν το κάνει ο καθένας. Και τελικά ναι, είμαι περήφανη για όσα έχω αντέξει..