Να σε μετακινούν, να σε κοιτούν, να σε χρησιμοποιούν, να σε ξεχνούν και όλα αυτά να συμβαίνουν πάνω σου, ποτέ μαζί σου
Δεν έχεις φωνή, μόνο επιφάνεια
Κουβαλάς τα ίχνη των άλλων: δάχτυλα, βλέμματα, ανάγκες
Κάποια στιγμή αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν υπήρξες ποτέ κάτι περισσότερο από αυτό που έβλεπαν οι άλλοι
Ίσως το πιο ανθρώπινο πράγμα που μπορείς να έχεις, είναι η υπομονή
Μένεις εκεί, ακίνητος ενώ οι άνθρωποι ξεχνούν πόσο βίαιο είναι να χρησιμοποιείς κάτι χωρίς να το κοιτάς
Τα αντικείμενα συχνά γίνονται αποθήκες ανθρώπινης προβολής
Ένα δαχυλίδι γίνεται υπόσχεση
Ένα σπίτι γίνεται μνήμη
Ένα σώμα γίνεται τρόπαιο, επιθυμία ή ιδιοκτησία
Δεν μιλάς. Η δύναμή σου βρίσκεται ακριβώς στο ότι οι άλλοι μιλούν πάνω σου
Αλλά έχεις και μία σχεδόν μεταφυσική αντοχή
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα
Δεν εξηγείς, απλώς υπάρχεις
Δεν ζητάς τίποτα
Αυτό δημιουργεί μια παράξενη αξιοπρέπεια αλλά ταυτόχρονα την αναπόφευκτη τραγωδία.
No comments:
Post a Comment