Χωρίς συμπέρασμα

Σκέφτομαι πράγματα που δεν θα έπρεπε να σκέφτομαι. Πράγματα που δεν ανήκουν στο παρόν. Ανήκουν στο παρελθόν ή το μέλλον. Τα αναλύω ξανά και ξανά. Τα θυμάμαι. Ξέρω πως δεν με ωφελεί κάπου αυτό, αλλά μου είναι δύσκολο να το σταματήσω. Δεν υπάρχει διακόπτης ON/OFF για τις σκέψεις. Ίσως θα έπρεπε, αλλά δεν υπάρχει.

Το να γράφεις βοηθάει, μου έχουν πει. Είναι αλήθεια. Όμως, από πού ξεκινάς; Πώς ν' αρχίσεις να εξηγείς τι συμβαίνει, όταν δεν έχεις καν καθαρή σκέψη; Οι σκέψεις μπαίνουν σε κουτάκια. Τις βάζεις εκεί και δεν τις ενοχλείς για να μην σε ενοχλούν. Αυτό θα ήταν το σωστό.

Δεν τις βάζω σε κουτάκια. Τις έχω ελεύθερες. Νόμιζα πως αυτό θα ήταν καλύτερο, αλλά όπως στην κοινωνία, έτσι και στο σώμα σου πρέπει να συμπεριφέρεσαι βάσει κάποιων νόμων, αλλιώς θα επικρατήσει το χάος. Θέλει πανίσχυρο και καλά ακονισμένο μυαλό. Το έχω; Όχι σε αυτή τη φάση.

Αν το είχα, δεν θα καθόμουν να γράφω τις σκέψεις μου σε μία οθόνη και να τις δημοσιεύω στο λιγότερο δυνατό ασφαλές ημερολόγιο που υπάρχει. Αν το είχα, έστω και λίγο, θα τα έγραφα κάπου αλλού. Τι λόγο έχω να ξεδιπλώνω τις σκέψεις μου σε κάθε λογής αναγνώστη εκεί έξω; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι έχουμε να κερδίσουμε ο ένας απ' τον άλλον;

Το παρόν είναι το μόνο ουσιαστικό πράγμα που έχω και το σπαταλάω έτσι. Προφανώς δεν είναι το μυαλό μου στη θέση του. Είναι πάνω απ' το κεφάλι μου. Ίσως το φέρουν πίσω οι λέξεις. Ίσως όχι. Όχι δηλαδή, μιας κι είναι δοκιμασμένη συνταγή.

Απλώς υπάρχει ένα θετικό σε όλο αυτό. Αισθάνομαι πιο αληθινά το σώμα μου, με κάθε γράμμα που πληκτρολογώ κι εμφανίζεται στην οθόνη.

Όλο αυτό το παραλήρημα θα μπορούσε να γίνει προφορικά. Μ' ένα τηλέφωνο σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Μ' έναν φίλο που συναντώ έξω και μοιραζόμαστε νέα και σκέψεις. Γιατί γίνεται από εδώ; Ίσως γιατί η στιγμή που συμβαίνει είναι ακατάλληλη. Ίσως να ξέρω κάποια πράγματα που με προσγειώνουν απότομα και δεν μ' αφήνουν να κυνηγήσω μία ουσιαστική ακρόαση.

Το γραπτό είναι απλά πιο ήσυχο. Αν θέλεις το διαβάζεις, αν δεν θες το προσπερνάς. Ο προφορικός λόγος καμιά φορά μοιάζει με προσταγή. Από ένα σημείο κι ύστερα, πολλοί αισθάνονται κάποιες φωνές ως βάρος που είναι υποχρεωμένοι να κουβαλήσουν. Το βρίσκω σαν μια μορφή βίας. Μπορεί να μην είναι. Αλλά σίγουρα, αν το σκεφτείς, θα εντοπίσεις πού και πότε συμβαίνει και τότε αποζητάς απλώς μια πιο αθόρυβη λύση.

Στρέφω τη βία της φωνής μου στην οθόνη. Πληκτρολογώντας κάθε λέξη, δεν αφήνω τη φωνή μου να ενοχλήσει κανέναν εξωτερικά. Μα εσωτερικά καίνε. Καίνε τα δάχτυλά μου, καίνε τα σωθικά μου, καίνε το κεφάλι μου. Βράζει.

Δεν είμαι σίγουρη τι να κάνω με αυτό. Η εικόνα είναι ότι αυτοπυρπολούμαι. Ότι πατάω τη σκανδάλη κι ανατινάζω το μυαλό μου. Αλλά δεν ήθελα να είναι αυτή η εικόνα το παρόν μου. Έχει μείνει λογική, τόση, όση να μην με αφήσει να κάνω ουσιαστικό κακό.

Είναι πολλά τα πράγματα που έχω να πω. Δεν θα μπορούσα να τα πω με μια ανάσα. Ούτε μου φαίνεται σωστό να συνεχίσω να γράφω σελίδες και σελίδες μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι αυτό που έγραψα είναι βιβλίο. Δε νομίζω πως θα ήθελα να εκδωθώ.

Από την άλλη, δημοσιεύω τα γραπτά μου οπότε υποθέτω είμαι υποκρίτρια. Δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν που υποκρίνομαι. Μάλλον επειδή όλοι λίγο-πολύ κάνουν το ίδιο. Δεν μπορείς να κρίνεις αυστηρά κάτι που ήδη κάνεις και σε γεμίζει ενοχές. Θα ήταν δύσκολο για τον καθένα. Καταλαβαίνω.

Ίσως αυτό να 'ναι το βασικό μου πρόβλημα. Καταλαβαίνω. Γίνεται να καταλάβεις κάτι αν δεν το αναλύσεις; Δε νομίζω. Όλα είναι πράξεις στο μυαλό, ακόμα και οι λέξεις. Ένα κι ένα, ίσον δύο λένε. Κι αν όχι;